پیشگر

مقالات، واکاوی ها و دیدگاه های پژوهشی امید پیشگر

کدام زن نمونه

بخش قابل توجهی از بانوان مسلمان و معتقد به اسوه بودن حضرت فاطمه(س)، خانه‌داری را برای خود کسرِ شأن می‌دانند و با دیدن زنی در تلویزیون که رئیس کارخانه؛ استاد دانشگاه و مانند آن است آه سردی از نهاد برآورده و با حسرت می‌گویند: مردم به کجاها رسیدند و منِ بدبخت صبح تا شب بشور و بپز و بچه‌ بزا و ... 

کم نیستند زنان با ایمانی که با توسل به درس و کار، تلاش می‌کنند بیشترِ روزِ خود را در بیرون از خانه بگذرانند تا نکبتِ خانه‌داری دامن‌ آنها را نگیرد و در قسمتِ شغل، بجای آنکه مانند زنانِ بی‌کلاس بنویسند «خانه‌دار»، خیلی شیک و باکلاس عناوین چشم‌پُرکُنی مانند وزیر، وکیل، مدیر، رئیس، استاد و مانند آن را درج کنند.  

به راستی چرا؟

مگر حضرت فاطمه(س) «خانه‌دار» نبود؟! مگر این بانوان محترم ادعا نمی‌کنند حضرتش الگوی آنها در زندگی است؟! پس چرا در عمل، خانه‌داری بد است و بیرون‌خانه‌بودن به هر بهانه و توجیهی، افتخار؟!


یکی از علتهای این دوگانگی، نوع برخورد دولتمردان حکومت اسلامی با این موضوع است. مسئول محترمی که نخست با آب و تاب خاصی از الگوبودن حضرت فاطمه(س) می‌گوید و سپس به کسانی جایزه می‌دهد که از نظر شغلی هیچ شباهتی به آن الگوی معرفی شده ندارند بداند که با این کار و با این معیارها؛ 

1ـ اگر امروز حضرت زهرا(س) تشریف داشتند بدون تردید شایستۀ دریافت هیچ جایزه‌ای نبودند. 

2ـ به زنان و دختران مسلمان تلقین می‌شود زنِ نمونه کسی است که همچون مردان بیشتر وقت خود را بیرون از خانه صرف فعالیت‌های اجتماعی کند و البته هر چه مسئولیت بالاتر و مشغله بیشتر، بهتر.


بله؛ به این بانوان جایزه بدهید؛ اما در روز خودشان؛ روز پزشک و روز کارگر و ...؛ بگذارید روز ولادت حضرت فاطمه(س) مخصوص تقدیر از شبیه‌ترین‌ها به آن بانوی یگانه باشد؛ مادرانی که چون زهرای اطهر(س) تنها شغل‌شان خانه‌داری است و عمرشان را صَرف بندگی خدا و شوهرداری و تربیت فرزندان صالح می‌کنند.

اگر این شد دیگر بانوی مسلمان آن سخن را نمی‌گوید؛ بلکه خانه‌داری را برترین شغل‌ها دانسته با افتخار تمام می‌گوید: 


«شغل خانه‌دار؛ مادر شش فرزند که دوتای آنها را تقدیم اسلام کرده‌ام؛ گرچه همسرم با کپسول نفس می‌کشد و ترکش نخای او را بریده است؛ اما افتخار می‌کنم کنیز او هستم به امیدِ شفاعتِ مادرش زهرا(س)»

۰ نظر
امید پیشگر

حکایت پنجاه زن

وقتی از آقای احمدی‌نژاد، رئیس دولت دهم سوال می‌شود چرا در کابینۀ خود از زن‌ها استفاده کردید؛ با لحنی معنوی و جدی پاسخ می‌دهد [روایت داریم که] 50 نفر از 313 یار امام زمان(عج) زن هستند. یعنی ایشان در حالی که رشتۀ او «مهندسی و برنامه‌ریزی حمل و نقل ترافیک» است؛ بسان یک مجتهد از یک روایت، حکمِ انتصابِ زنان، به سمت وزارت را استنباط نموده و فتوا به جواز؛ بلکه وجوب آن می‌دهد.


هر چند این کار او با واکنش برخی علما روبرو شد؛ اما بازتابش، آن قدر نبود که مردم از غلط‌ بودن کار او و چرایی آن آگاه شوند.


روایتی که او شنیده بود و بر اساس آن فتوا به جواز استخدام زنان در کابینۀ دولت داد؛ روایتی است که تنها در تفسیر عیاشی، ج1، ص64 آمده است و از آنجا به کتابهایی مانند بحار الانوار، ج52، ص222 و البرهان، ج1، ص350 سرایت کرده است. روایتی که به دلیل ارسال و انفراد، هیچ اعتبار و ارزشی ندارد؛ ضمن آنکه وقتی به این مضمون در روایتی که به شکل مسند در کتاب الغیبة نعمانی (م 340 ق)، ص279 آمده است نظر می‌کنیم هیچ عبارتی دال بر وجود 50 زن در بین یاران آن حضرت نمی‌بینیم.


کانال تلگرام : 

۰ نظر
امید پیشگر

سیاست و دیانت

یا به ما بد گفتند یا خودمان معنای این جملۀ معروف مرحوم مدرس را که گفت «دیانت ما عین سیاست ماست» بد فهمیدیم و بجای آنکه سیاست‌مان را عیناً دینی یعنی کاملاً بر اساس آموزه‌های دینی بنا کنیم برداشتیم همه چیز را سیاسی کردیم؛ قربةً الی الله؛ عقیده و اخلاق و فرهنگ و ورزش و دانش و اقتصاد و حوزه و دانشگاه و خانواده، همه و همه را سیاسی کردیم.

وقتی تمامِ معیارهای کسی بشود سیاسی در واقع سیاست شده خدای او؛ درست شبیه کسی که «خدایش هوای نفس شد»(فرقان، 43) 

بر این اساس، مقام معظم رهبری در مذمت و بی‌تقوایی برخی فرمود: 

«بجای اینکه سیاستشان دینی باشد؛ دینشان سیاسی‌کاری است.» (6 دی 96) 

چه دوستان و بستگانی که با بحث‌های سیاسی رنجیدند و چه جمع‌های خوبی که از هم پاشیدند؛ برای هیچ و پوچ.

کاش این کارِ غلط، حداقل ذره‌ای فایده‌ داشت! حاصل این همه فعالیت سیاسی و روشنگری و بصیرت‌افزایی شد: 

عده‌ای احمدی‌نژادی که اگر معاذالله قرآن را هم آتش بزند فوراً آن را اقدامی در راستای ولایتمداری او تفسیر می‌کنند.

و جمعی شگفت‌آور که با نارضایتی از عملکرد آقای روحانی و تصریح به ناکارآمدی‌اش باز به او رأی می‌دهند؛

و ...


و اقتصادی گرفتار در دست مشتی ویژه‌خوار و تصمیم‌های بی‌نتیجه و مردمی خسته از  دویدن‌های بی‌پایان.

کانال تلگرام : 

۰ نظر
امید پیشگر

مسافت امتدادی و تلفیقی

یکی از احکام مورد نیاز برای نماز و روزه، احکام سفر است. کسی که تحت شرایطی حداقل هشت فرسخ را طی کند مسافر است و نمازش شکسته و روزه هم نباید بگیرد. طی این مسافت یا به شکل امتدادی است و یا به شکل تلفیقی:


▪️در مسافت امتدادی مسافتی که شخص به شکل ممتد طی می‌کند محاسبه می‌شود که اگر حداقل هشت فرسخ شد شخص مسافر است.


برای نمونه: شخصی در جایی دو هفته اقامت کرده است و حالا قصد دارد به جایی دیگر در فاصلۀ هفت فرسخی برود و دو هفته هم آنجا اقامت کند. این شخص مسافر نیست.


▪️در مسافت تلفیقی مجموع مسافتی که شخص به شکل رفت و برگشت طی می‌کند محاسبه می‌شود که اگر حداقل هشت فرسخ شد شخص مسافر است.


به سه شرط: 

1ـ در این رفت و برگشت، قاطع سفری(مثل وطن یا قصد اقامت) وجود نداشته باشد.

2ـ رفت آن نباید کمتر از چهار فرسخ باشد.(خامنه‌ای، نوری، امام) 

3ـ ملاک مسافتی است که او در یک رفت و برگشت طی می‌کند.


برای نمونه: شخصی به جایی در فاصلۀ هفت فرسخی وطنش می‌رود و قصد دارد دو هفته در آنجا اقامت کند و بعد به وطنش برگردد. این شخص مسافر نیست.


خلاصه: کسی که به سفر می‌رود و می‌خواهد در مقصد حداقل ده روز توقف کند اگر مسافت او تا مقصد کمتر از هشت فرسخ بود در راه هم باید نمازش را کامل بخواند و روزه را هم بگیرد.


کانال تلگرام : 

۰ نظر
امید پیشگر

حضرت امام روح الله

۱. به حکم آیهٔ ۲۴ سورهٔ انفال: «اى کسانى که ایمان آورده‌اید! دعوت خدا و پیامبر را اجابت کنید هنگامى که شما را به سوى چیزى مى‌خواند که شما را حیات مى‌بخشد.» حضرت امام(ره) بر گردن ما حق حیات معنوی دارد. (حضرت آیت الله جوادی آملی)


۲. همهٔ مردم از هر قشر و قماشی چه با دین، چه بی‌دین برای ما محترم‌اند یعنی باید باشند؛ مگر آنکه خود، پردهٔ حرمت پاره کنند؛ اما احترام ویژه، مربوط به مرام افراد است که هر چه خدایی‌تر محترم‌تر.

درست به همین دلیل، حضرت امام(ره) نزد ما محترم و مقدس است برای همیشه؛ اما «شخص امام» و «بیت امام»، فی‌نفسه تقدسی داشته باشند غیر آنچه گذشت؛ من دلیلی برایش سراغ ندارم تا کسی خواسته باشد به صرف انتساب، توقع احترام ویژه داشته باشد و از نام امام و واژهٔ بیت امام برای خود قلعهٔ امنی بسازد. 

اگر صرف چنین نسبت‌هایی تقدس‌آور بود و موجب حرمت خاص می‌شد تکریم سقیفه‌نشینان که از بستگان نزدیک پیغمبر خدا(ص) بودند از اوجب واجبات می‌بود.


۳. امروز ببینیم این خط و آن حرم، برای آنان که امام را دیدند و اینان که در صحیفه او را می‌خوانند یادآور آن امام در جماران هست یا نه؟


کانال تلگرام : 

۰ نظر
امید پیشگر